آروین نامه...

سبک خوابیدنم را در بدو تولدم یادتونه............. واین سبک خوابیدنم در آستانه ی یک سالگیه............ ...

یه دوچرخه سوار کوچولوی حرفه ای که هنوز پاش به پدال نمیرسه............ و جایزه ای شیرین برای رفع خستگی............   ...

عددی مقدس به نام هفت......... وبالاخره یه روز که مامانم منو نشوند روی وزنه با تعجب یه چیز باورنکردنی دید........... بله بالاخره عدد هفت روی وزنه به نمایش در اومد........... و این منه هفت کیلوییم............ ...

اول چمدونامونو بستیم.... همه چیو برداشتیم..... و سفر آغاز شد...... یه مسافرتی که از توی ماشین شروع شد..... تا به دریا رسید.... و اولین ثبت اسمم روی ماسه ها... وباد خنکی که از سمت دریا میومد... و از کنار دریا تا بالای کوه ها.... ورسیدیم به یه جایی که خیلی جالب بود... با یه آقایی آشنا شدم ولی عمو نبودا... یه جایزه ی خوشمزه..... و خواب های طلایی...... درآخر هم خداحافظی با دریا....     ...

این چشم ها مال کیه؟ این چی میتونه باشه؟ اسب آبی ؟ از این زاویه چطور؟ آبشار؟ ؟ ؟ ؟ . . . . . نه نه نه...... این منم که ایستاده ام ببین چه فشاری را تحمل می کنم................ و ازش لذت می برم............. دیگه کم کم دارم به آسمون نزدیک میشم............   ...

الان دیگه عصر ارتباطاته........... میشینیم توی خونه و با همه در ارتباطیم.......... این سیستم فقط یه مشکلی داره الان درستش میکنم.......... انگاری مشکلش اساسیه............ ...

و این یعنی دیگه چیزی نمونده تا اثر انگشتم را توی اولین کیک تولدم فرو کنم.............. دومین دندوونم در اومده و سر دوتا دیگشون هم پیدا شده............ دارم دیگه کم کم بزرگ میشم وسری تو سرا در میارم.............. اما با تمام تلاشی که مامانم میکنه هنوز زیر 7 کیلو هستم در عوض سه چارک رو رد کردم و می خواهم به اون بالابالاها برسم....... ...